گزارش توسعه فردی دی و بهمن ۱۴۰۴
ماه قبل آنقدر ناراحت بودم که دست و دلم به نوشتن نرفت. اصلاً وقتی این همه هموطن به فجیعترین شکل ممکن کشته شدند، توسعه فردی چه معنیای داره. ولی مدتی که گذشت دیدم ذات ساختار فعلی با مرگ همراهه. همیشه همین بوده. اینه که هر چیزی که بوی زندگی بده، یعنی ما هنوز زندهایم و نمردیم و امیدواریم و یک دهن کجیای هم به اینها میکنیم. اینه که در عین این که خوب نیستم و ناراحت و عصبانی و خشمگینم، سعی میکنم روتینهام رو حفظ کنم. به قول شاعر: چنین است رسم سرای درشت - گهی پشت به زین، گهی زین به پشت. ...