الان که دارم اینها رو مینویسم، راستش حوصله نوشتن ندارم. مقداری بنویسم تا حوصله هم بیاد.
حرف زیادی برای گفتن ندارم و فکر میکنم گزارش خلاصهای خواهد بود. ببینیم که چی میشه. ماه بدی نبود؛ و البته نکته مثبتی هم نداشت. در یک حالت بلاتکلیفیای روزگار میگذرونیم.
از خودم بگم.
کار کردن روی بازی
جدا از کار عادی، بخش خوبی از بقیه اوقاتم به کار کردن روی بازیم گذشت. از اینجا بهش لینک ندادم و احتمالاً نمیدم. با این که بازی حرفهای شده و خیلی روش کار کردم، اما فعلاً دوست دارم چراغ خاموش پیش برم و خود محصول رو اینجا معرفی نکنم.
به نوعی دارم چیزهایی که از هوش مصنوعی یاد گرفتم و چیزهایی که از متمم یاد گرفتم رو تو این بازی پیادهسازی میکنم.
احتمالاً الان دیگه میدونید که چقدر ریاضی رو دوست دارم. و برای این که یه کوچولو از حجم درهمتنیدگیای که اتفاق افتاده بگم، تا الان ۲۰ و خوردهای مدل ML آموزش دادم. هر مدل بسیار تخصصی هست و یک یا چند تا کار رو انجام میده. تازه فشردهشون کردم و چند تا از مدلها رو با هم یکی کردم. وگرنه عملاً نیاز به چهل و خوردهای مدل بود برای این که تکتک تصمیمات بازی رو بتونم بر مبنای ML بگیرم.
شاید بگید چرا یک مدل بزرگ نگذاشتی وسط که کار رو دربیاره؟ و خب جوابم اینه که ارزیابیاش برای من راحتتره و بعدشم خیالم راحته که رفتار بازیهای مختلف روی هم تأثیری نمیگذارند. چون تو بازی شلم ۵لو و ۱۰ لو ارزش خاصی دارن و تو حکم ندارن. اگر یک مدل بود تضمین اینها خیلی سخت میشد.
جذابیتش برای من بخش ML ماجراست. این که مثل AlphaGo سیستمی رو داشته باشیم که از بازی کردن باهاش اولاً لذت ببریم و دوماً یاد بگیریم.
مخاطبینم هم مثل این که خوششون اومده. چند هزار نفری نصبش کردند و مرتب دارند استفاده میکنند. این که یه پروژه شخصی آخر هفته به برنامهای تبدیل شده که بتونه کلی کاربر روزانه داشته باشه، برام جذابه. جامعه مخاطب جالبی هم دارم.
از نظر پیچیدگی شاید بگم یکی از چالشیترین کارهایی بوده که انجام دادم. از نظر کاربر بیرونی البته اصلاً هیچی حس نمیشه و بسیار سریع روی هر موبایلی اجرا میشه. ولی خب مطمئنم این کار رو به این سادگیها نمیشه Vibe Code کرد و همین مدلها میتونند مزیت رقابتی پایدار باشند. انقدر مسائل ریز ریز داره که از بیرون به نظر نمیاد که مهم باشند.
یک سرور هم براش تهیه کردم و کارهای بازی آنلاین رو انجام دادم. چیزی که اخیراً خیلی برام چالش درست کرده بحث آموزش مدل هست. تقریباً دو هفته پیش بود که اومدم معماری چند تا از مدلهام رو به کل عوض کردم که سرس نرس رو پشتیبانی کنند. و خب الان دو هفته هست هر کاری میکنم نمیشه. و آخر هفتهها کارم این شده بود که مدل رو تکه پاره میکردم و مینشستم بهش فکر میکردم که کجاش مشکل داره. تابع Reward؟ نرخ یادگیری؟ آموزش ترکیبی؟ مدلسازی من؟ انتخاب معماری؟
راستش اعصابم از دست مدل خرد شده. ولی این مشکل بالاخره حل میشه. دیر یا زود میفهمم و درستش میکنم. اما باور من به این بیشتر شد که برای اصلاح هر چیزی، ترجیحم این باشه که سیستم فعلی رو بهبود بدم و درست کنم و اگر میشه همین رو بهتر کرد یه ایده انقلابی نزنم.
خلاصه فکر میکنم یکی از جذابترین کارهایی هست که بعد از مدتها دارم انجام میدم. خیلی هم دوست دارم که یکی ML بلد باشه بشینم بهش توضیح بدم :)) متوجه شدم چقدر کارم رو دوست دارم. درگیر شدن با مدلها و آموزششون و این که درست جواب ندن، بخشی از ML هست و برام جذابه.
قشنگ خانواده خودم که یه جورایی معتاد شدند. یه جاهایی انقدر قشنگ بازی میکنه که بزرگان این بازی هم توش میمونند. خلاصه خوشحالم از این که دیوونهبازیهای من حداقل برای سرگرم کردن خوبه.
ما ایرانیها مردم بسیار تنهایی هستیم. یه طوری باید خودمون رو سرگرم کنیم که این سختیها و تلخیها رو بتونیم بگذرونیم. یکی از دلایلی که همون بالا هم نوشتم که حالم خیلی خوب نیست همینه. فقط یک فقره واکنش مردم دنیا به اتفاقات دی ماه پارسال رو ببینید. کافی بود از دماغ یکی تو غزه خون بیاد که کل دنیا رو زیر و رو کنند. اما مردم ایران چی؟ هیچی.
مطالعه
این ماه خیلی متمم خوندم و نسبتاً هم خوب تمرین نوشتم. درسهای متعددی رو دنبال کردم و این گراف رو هم اپدیت کردم. تصمیم گرفتم مدتی آپدیت نگهش دارم و حداقل خودم ازش استفاده کنم.
در باب نوشتن بهتر و منظمتر نوشتم. ولی همچنان جای بهبود داره و میشد بیشتر بنویسم. تعداد لغاتی که در روز مینویسم تا حد خوبی رابطه داره با حال شخصی من.
این ماه چندان کتاب خاصی رو مطالعه نکردم. حال و حوصلهاش رو نداشتم. البته نمایشگاه بینالمللی کتاب یزد رو رفتم که بسیار بسیار تجربه بدی بود. نمایشگاه کتاب تهران هم اخیراً خیلی بد بود و همش غرفههای خاص اونجا بود. نمایشگاه کتاب یزد هم به همون شکل بود و انگار میخواستن به زور یک سری کتاب خاص رو به زور به ما قالب کنند.
سلامت
راجع به سلامت همچنان مرتب به استخر میرم. شاید بعضی هفتهها دو بار میرم و خیلی دوستش دارم. از معدود جاهایی هست که آدم میتونه با افکار خودش تنها بشه. خصوصاً من دوست دارم برم تو قسمت عمیق (۴ متری) و روی آب دراز بکشم و بخوابم و تمرکز کنم. خیلی حس عجیبی هست.
آریا هم داره روز به روز بزرگتر میشه. از پلهها بالا پایین میره. یه سری حرفها و آواهای نامفهوم میگه. خواستههاش رو ابراز میکنه. و این که یهو نشستم دارم کار میکنم و میبینم زیر پام ظاهر شد :))
اینم یه عکس تزئینی برای خالی نبودن عریضه. در ضمن کنار مسجد شاه ابوالقاسم - که تو تصویر مشخصه - یک جایی هست که قهوه یزدی خیلی خوشمزه و اصیلی میده. اگر خواستید تست کنید، پیشنهاد میکنم.
